February 27th, 2010  Posted at   mali
arrow   |   4 Commentsarrow

De derde week van ons verblijf in Bamako.  
Deze week hebben we volop gewerkt aan onze bogolans en ook les gegeven op de American International School of Bamako. Dit was de laatste week dat we aan onze bogolan konden werken en we hebben er flink vaart achter gezet. We zijn daarbij drie dagen bezig geweest met wit, wat bestaat uit een mengsel van opgeschuimde zeep en bleek. Helaas bleek de eerste lading niet helemaal goed te zijn en hebben we dus alles opnieuw moeten witten. Gelukkig is het daarna weer goed gekomen, maar toen was er alleen nog de vrijdag voor het aanbrengen van de (natuurlijke) kleuren!! Flink doorwerken dus.

Samen aan het werk

Samen aan het werk

Daarnaast zijn er steeds een paar van ons tussen de bogolanlessen door naar de American International School of Bamako geweest. Daar hebben we les gegeven aan leerlingen tussen de 11 en 13 jaar. Ze hebben uitleg gekregen over de bogolan en hebben schetsen gemaakt aan de hand van het ontstaansverhaal van de bogolan. Het verhaal gaat als volgt: vroeger maakte men jagerskleding geel door middel van natuurlijke verfstof n’galama hetgeen diende als camouflage om te zorgen dat de jager meer beschut was. Op een dag schoot de jager een beest dood en gooide het dier over zijn schouder om mee naar huis te nemen. Nu zat de kleding van de jager helemaal onder de modder en natuurlijk werd deze kleding bij de vrouw neergelegd met de vraag of ze het even kon wassen. De modder kwam er met geen mogelijkheid af en zo is de eerste bogolan onstaan. Daarna zijn vrouwen symbolen op kleding toe gaan voegen voor geluk en bescherming. 

Les op de AISB

Les op de AISB

Communicatie door middel van symbolen. Aan de hand van dat verhaal hebben de leerlingen tekeningen gemaakt. Die zagen er echt super uit. Veel stoere jagers en beesten.

Gelukkig konden de lessen in het Engels gegeven worden, het Frans spreken blijft lastig. De jongens van de INA hebben ook mee les gegeven en de leerlingen konden dus ook prima Frans verstaan. Zij hebben vooral ook de nadruk gelegd op diverse symbolen die de leerlingen konden gerbuiken. En tegenover de AISB snel een pot Malinese crunchy peanutbutter kopen bij een winkeltje van Malinese vrouwen die helemaal op Amerikaanse producten ingespeelde productende verkopen. Mjam!

Deze week hebben we een aantal culturele verschillen gemerkt. Afgelopen donderdag zijn de jongens bij ons langs geweest om te eten en de lessen te bespreken op de INA. Omdat wij een typisch westerse les daar gaan geven vroegen wij of zij de les mee wilde volgen, in plaats van mee op te terden als docent. Daar werd nogal fel op gereageerd door de jongens omdat zij niet gezien wilden worden als leerlingen, maar als medestudenten van het project en dus nu ook als docent. Hier is het een heel verschil of iemand wordt gezien als professor of leerling en er wordt hier dus ook meer waarde aan gehecht. Maar eind goed, al goed aan het einde van de avond was het opgelost. Toch zien we steeds meer culturele verschillen opduiken naarmate we hier langer zitten. Het is vooral duidelijk dat je deze goed in je achterhoofd houdt en zorgt dat je elkaar een beetje tegenmoet komt.

Vandaag is de verjaardag van Annelou en we zijn naar Sibi geweest. Een dorp vlakbuiten Bamako. We hebben daar een wandeling gemaakt over een berg heen, nou het was eigenlijk meer rotsklimmen. Er zijn veel legenden terug te vinden bij deze berg. Zo was er een inham waar de stamoudsten naar toe gingen om te offeren en een soort spel speelden aan de hand van steentjes. Achter de offerplek was een inham in de berg en de legende zegt dat als iemand die plek betreedt, er een enorme slang uit zal komen en het hele dorp zal verwoesten. Het was een hele mooie plek om de omgeving te bekijken en hele goede afsluiting na een hele week intensief bogolannen. Volgende week gaan we verder met de lessen op de INA en gaan we nog een bezoek brengen aan het Museum National du Mali en met als afsluiter nog een expositie op de INA. We houden jullie op de hoogte!

Sibi

Sibi

February 27th, 2010  Posted at   mali
arrow   |   1 Commentarrow

Leuk om te zien waar de groep zich bevindt tijdens deze maand.

Klik op deze link voor een gemarkeerde plattegrond van Bamako.

plattegrond Bamako

plattegrond Bamako

February 27th, 2010  Posted at   mali
arrow   |   1 Commentarrow

Met plezier heb ik afgelopen week een aantal momenten met de studenten in Mali meegemaakt. Ik kwam aan op de dag voordat Rosalie vertrok en viel midden in een groep mensen die in twee weken tijd naar elkaar toegegroeid waren en een sterk geheel vormden.

De studenten zijn fantastisch geïntegreerd in de alledaagse Malinese samenleving. Ze praten routineus over de prijzen van fruit en de sotramabusjes. Het is duidelijk dat ze goed op de hoogte zijn van de lokale prijzen. Ik heb smakelijk moeten lachen om de anekdote van de mislukte afzettruc van de geldinner tijdens een van de busritjes. Met gemak bewegen ze zich in de grootstedelijke buitenwijk, kopen brood bij een stalletje aan de weg, groeten buurtbewoners en hun kinderen en nemen stadsbusjes naar het atelier. Daar aangekomen wordt niet eerder begonnen dan nadat iedereen elkaar uitgebreid een hand heeft gegeven. ‘Malineser’ kan bijna niet!

Tijdens een aantal gesprekken in het weekend werd duidelijk welke indrukken zijn opgedaan. Met bewondering heb ik geluisterd naar de feilloze analyse van Annelou over de functie die kunst in de Malinese samenleving inneemt. Ze heeft gemerkt dat Malinezen bijna altijd betekenis meegeven aan kunstuitingen. Ze benoemde een aantal facetten, zoals de uiting van kunst als een etnische onderscheiding (er zijn zo’n twintig etnische culturen in Mali) en de betekenis van de symbolen binnen deze kunstvorm. Een andere betekenislaag is te vinden in de geëngageerde muziekteksten die enorme indruk maken op de Malinezen zelf. Ik hoop echt dat ze haar verwondering hierover nog onder woorden gaat brengen in het blog!

De studenten ervaren de culturele verschillen het meest in hun directe dagelijkse omgang met de studenten en de docent. In blog 3 wordt dit goed beschreven. Deze confrontatie en hoe hier mee om te gaan zijn nu juist  kerndoelen van het project. Iedere student zal na terugkomst een aantal momenten kunnen benoemen die typerend zijn. Ik was zelf getuige van een kleine ‘cultuurclash’, toen we op maandagochtend het gevoel kregen dat Mr. Goro na het vertrek van Rosalie al snel de plannen wilden bijstellen. Het is typerend voor de werkwijze in Mali dat tijdsplanningen kunnen wijzigen, om wat voor reden dan ook. Gewoon een kwestie van opnieuw met elkaar overleggen en dan komt er altijd wel weer een oplossing die meestal niet ver blijkt te staan van het oorspronkelijke plan.

Het geven van cadeaus kan ook problemen opleveren. Via één van de docenten in Nederland hadden de studenten een mooie collectie boeken meegekregen kunnen nemen. Die wilden ze graag aan de bibliotheek van de INA geven. Volgens Goro komen deze boeken echter niet op de boekenplanken te staan, maar in een kast bij een van de directeuren van de INA. Als het goed is komen de titels wel in het systeem van de bibliotheek, alleen is de vindplaats dus niet direct toegankelijk. Goro legde uit dat de docenten die de boeken willen gebruiken in hun les zullen fotokopieën moeten maken. Wij kunnen dat maar moeilijk snappen. Wat is er nu mooier dan naar een boekenplank lopen en gewoon te gaan bladeren? Hoe komen de studenten ooit bij onze boeken? Het is voor ons een reden om te denken dat het weinig zin heeft om in de toekomst nog zulke mooie cadeaus mee te nemen.

Ik was maandagochtend kort getuige van de eerste les op de AISB, die werd gegeven door Laura, Bakary, Malou en Drissa. Ze waren ruim op tijd en hebben zeker drie kwartier lang de les met elkaar doorgenomen. Een klein stukje hiervan staat op film. Het mooie van dit moment vond ik de manier waarop ze met z’n vieren gebogen zaten over het lesplan; alle opties werden besproken, rollen werden verdeeld. Het knappe van de Nederlandse studenten was dat ze op deze school moesten schakelen tussen het Frans, Engels en Nederlands. Het knappe van de Malinese studenten was dat ze zich staande moesten houden in een westerse schoolomgeving die ze waarschijnlijk nog nooit eerder hadden meegemaakt. 

Op maandag ontstond in Bamako groot rumoer, een politieagent zou een chauffeur van een sotramabus hebben neergeschoten. Direct stopten alle chauffeurs van busjes en taxi’s het werk en richtten barricades op met brandende autobanden. Gelukkig waren de studenten al thuis, maar de volgende dag moest wel een oplossing gevonden worden om aan het werk te gaan. En hier zijn de competenties op het gebied van flexibel en oplossend gericht denken met vlag en wimpel behaald! Nadat verschillende opties onderzocht waren besloten de studenten om achterop de brommers van de Malinese studenten te klimmen. Zelfs de stage bij de AISB heeft er niet onder geleden, de rit werd deze keer gewoon op de brommer gedaan. Waar ik nog wel benieuwd naar ben: konden de kokerrokjes eigenlijk wel aan?

 Ans Hom

February 23rd, 2010  Posted at   mali
arrow   |   4 Commentsarrow

De tweede week in Mali is een intensieve week geweest.
Mede doordat het de laatste week was voor onze docent, Rosalie van Deursen, die nog genoeg voor ons in petto had!

Abdoulaye Konaté toont zijn werk aan ons

Abdoulaye Konaté toont zijn werk aan ons

Een van de hoogtepunten deze week was onze ontmoeting met de directeur van het conservatoire (een soort vervolgopleiding van de INA) Abdoulaye Konaté, die tevens wereldwijd een erg succesvolle kunstenaar is. Tijdens ons bezoek aan het conservatoire zijn we uitgenodigd om een bezoek te brengen aan zijn atelier. Gelijk is te merken dat hij een professionele kunstenaar is met een behoorlijke status. Zijn atelier was eigenlijk een hele grote lege ruimte, en na het inzien van zijn boeken werd duidelijk waarom dat zo is. Op het moment dat hij zijn werk liet zien kwamen er echt gigantische textielen doeken tevoorschijn! Voor ons was vooraf wel duidelijk dat zijn werk groot was, maar nu de doeken uitgespreid over de vloer van zijn atelier lagen kreeg de grootte echt veel meer impact dan de getalletjes in de boeken vertellen. Verder was het erg interressant en inspirerend om zijn verhalen achter zijn werk persoonlijk uit zijn mond te horen. Uit zijn werk blijkt dat deze man een wereldkunstenaar is, doordat hij problemen uit de hele wereld ter sprake brengt en daar gris-gris (amuletjes) van zijn Afrikaanse roots in vermengt. Bijvoorbeeld ‘Gris Gris voor Israel en Palestina’. Dit bezoek was voor ons ook zeker een voorrecht want veel van het werk dat hij liet zien kwam net uit Korea, Japan en was alleen hier in Mali als tussenstop voor tentoonstellingen en kopers in Belgie en Amerika.

Abdoulaye Konaté in zijn atelier

Abdoulaye Konaté in zijn atelier

Abdoulaye Konaté toont zijn werk aan ons

Abdoulaye Konaté toont zijn werk aan ons

 

Overrompeld door alle indrukken bezochten we daarna kunstenaar Hama Goro. Deze man heeft gestudeerd aan de Rijksacademie in Amsterdam en runt nu hier in Bamako ‘Centre Soleil d’ Afrique’. Een centrum waar (jonge) kunstenaars de mogelijkheid krijgen om hun werk te maken en tentoon te stellen, tevens een plek voor internationale ateliers / workshops en ontmoetingen. Het was leuk om met deze man onze ervaringen in elkaars land en cultuur uit te wisselen.

Centre Soleil d'Afrique

Centre Soleil d'Afrique

Vrijdag was het helaas tijd voor Rosalie om toch echt te vertrekken. Dat betekent niet alleen dat we er vanaf nu alleen voor staan, maar vooral ook dat we nu onze planning zelf kunnen maken. Niet dat we niks te doen hebben, want het to-do listje dat Rosalie heeft achtergelaten is lang genoeg. Zaterdag was ook nodig om de komende weken te plannen en te organiseren. We hebben de lessen voor de INA en de AISB voorbereid. Op de AISB (American International School of Bamako) gaan we de geleerde Bogolantechniek geven en voor de INA (Institut National des Arts) zullen we een les gaan geven op een manier die voor ons in Nederland gebruikelijk is. Tijdens deze les zullen de leerlingen collages maken en daarbij gebruik maken van monoprints. De leerlingen zullen heel vrij gaan werken wat ze waarschijnlijk niet gewend zijn.
Ook hebben we onze spullen gesorteerd die we weg willen geven aan de jongens, de school en we hebben besloten (iom onze huisbaas) om een deel naar de Dogon mee te geven. We hebben erg veel spullen verzameld en we willen iedereen ook nog eens extra bedanken die daarbij geholpen heeft. We zullen de spullen op de laatste donderdag geven.

Omdat het zaterdag was en er geen druk programma voor zondag bestond, besloten we het uitgaansleven in Bamako te leren kennen. Iedereen was netjes aangekleed en opgemaakt, klaar voor een grande fête. Maar onze verwachtingen bleken weer eens ongepast! In plaats van een dansavond bleek er een soort theatershow te zijn, waar animatie gecombineerd werd met muziek. Ondanks onze verkeerde verwachtingen hebben we een hele leuke gezellige avond gehad! Helemaal toen we naar een danstent gingen. Daar was het echt super donker en de muziek stond knoelhard! En eerlijk gezegd viel de cultuurshock tot nu toe wel mee, maar op het moment dat de jongens begonnen te dansen, geloof ik dat bij ons allen de cultuurshock is ingegaan!

Rosalie in gesprek met Hama Goro

Rosalie in gesprek met Hama Goro

Nu is het zondagavond en bereiden we ons voor op een nieuwe bogolanles van monsieur Goro. Daar werken we nu al twee weken aan de Bogolantechniek wat niet echt zo vlot loopt als dat we misschien verwacht hadden. Tijdens deze lessen merken we het best de cultuurverschillen. Deze verschillen zitten in kleine dingen. Zo moet er bijvoorbeeld bij elke nieuwe stap eerst toestemming gevraagd worden aan de docent, ook worden de volgende stappen sowieso pas gezet wanneer iedereen even ver is. Daarnaast zijn we deze week begonnen met het maken van een gezamelijke Bogolan. (zie foto’s) Iedereen moest een schets ontwerpen samen met de Malinese Counterpart. De samenwerking met de jongens verloopt prima, maar je merkt duidelijk verschil in de omgang. Zo spreken de jongens in de gebiedende wijs tegen ons, waardoor alles als een commando gevraagd wordt. Ook knippen ze in hun vingers wanneer ze willen dat we luisteren. Maar na heel vaak uitgelegd te hebben dat we geen honden zijn, leren de jongens ook hoe wij tegen deze omgangsvormen aankijken! De wetenschap dat deze communicatievormen gewoon een cultureel verschil is maakt veel goed.

Werken aan het gezamelijke doek

Werken aan het gezamelijke doek

 De samenwerking verbetert snel en beide personen versterken elkaar alleen maar meer. Hopelijk zorgt deze samenwerking voor hele goede Bogolans en zal iedereen hier veel van leren. Momenteel zijn de schetsen al uitgewerkt op doek met een laag modder. De grote vraag voor nu is wat de volgende stap zal zijn. We zijn allemaal erg benieuwd naar kleurgebruik in onze Bogolans en hopelijk krijgen we daar zo snel mogelijk de kans voor!

Later meer, groetjes uit heet Bamako!

February 22nd, 2010  Posted at   mali
arrow   |   9 Commentsarrow
February 17th, 2010  Posted at   Africaserver
arrow   |   Comments Off on Column “Kunst in Bamako”arrow

Wekelijks schrijven wij een column voor Africaserver.nl – het leuke van Afrika.

De eerste Column: Kunst in Bamako staat nu alvast op onze site!

February 16th, 2010  Posted at   mali
arrow   |   7 Commentsarrow
Vrijdagochtend hebben wij nog even gestoeid met de bogolan technieken, maar na het middageten was het dan toch echt klaar voor deze week. Een weekend Segou voor de boeg zorgde voor een uitgelaten sfeer. De busreis, zo was ons voorspeld, zou erg heet zijn en lang. Nu dat was ook zo, maar het viel toch best mee, want in de bus was genoeg te beleven qua mensen en eventueel meegebrachte huisdieren. Gelukkig zaten we ook nog eens bij het dakraam, vette mazzel. 

 

De chauffeur reed echter als een bezetene en dat gaf sommigen van ons de nodige schrikmomenten, toch heel aangekomen en naar een Libanees hotel getogen. Even een overgang naar deze luxe, maar het hotel had een gezellige sfeer en ach zo weer gewend aan een warme douche.
Het was inmiddels al avond en donker dus zijn we redelijk vroeg gaan slapen, want Rosalie heeft meestal wel een aardig programma voor de boeg en terecht, want we wilden veel zien en hadden weinig tijd dus de volgende dag:

Zijn we eerst naar het Bogolancentrum getogen waar we een hele duidelijke uitleg kregen en zelf ook nog een klein bogolannetje gemaakt hebben en de winkel bezocht, allemaal wat gekocht, zaten ook werkelijk prachtige exemplaren en vormen van bogolan bij.
Vervolgens langs Franse koloniale gebouwen gereden en een huis tevens galerie bezocht van een Fransman (Michel Fleury) die al jaren allerlei kunst verzamelt en ook modern, er waren geweldige series bij, zoals een aardige knipoog naar Magritte.

 

Snel voort naar het busstation voor nieuwe tickets en naar de lunch en toen was er even een weldadige rust, omdat we even een tijd over de Niger zijn gaan varen, op weg naar het beroemde pottenbakkersdorp Kalabougou. Dat is echt een eigen gemeenschap, de dames doen bijna alles, potten kleien, randen vormen en alles ambachtelijk.
We werden bij aankomst overspoeld door talloze kinderen die ons ‘toebabou’ toeriepen en onze handen wilden vasthouden. Het was leuk maar ook wel veel, later liepen ze enkel nog mee en keken graag op de camera terug wat wij zoal hadden vastgelegd. De potten worden in grote heuvels gestopt die dan in brand worden gestoken, binnen een minuut staat zo een hele berg in de fik. 

De terugreis per boot was zalig en we kwamen lekker rozig en uitgerust aan bij de kade van Segou. Daar werden we door onze schipper, een prachtige lange heer, langs zijn familie geleid die een kraam met potten en andere curiosa hadden en ook verkochten uiteraard. Kunt het vast raden, menigeen heeft er een paar aardige souvenirs bij, alvast houten kerstballen voor volgend jaar of een asbak voor de eerste de beste jarige roker.
Ondertussen werden we van alle kanten overspoeld door verkopers in grote gewaden, die het liefst ruimschoots voor hun mond liepen, hetgeen het Frans dat er dan werd gerateld niet echt begrijpbaar maakte, maar ‘acheter acheter acheter’ was duidelijk genoeg. Eindelijk slenterden we verder langs de kade naar het hotel om even wat te drinken en op te frissen om bij een bekend restaurantje te gaan eten, heerlijk spaghetti en live muzikale begeleiding. 

De volgende ochtend zijn een aantal dames het zwembad van het hotel ingedoken, heel slim want de busreis was al vroeg in de middag en dus op naar het busstation in Segou, waar we nog even moesten wachten en nog even en…. maar we zijn alsnog vertrokken en het was super heet. De bus zat vol met mensen die net een reis van 24 uur achter de rug hadden uit Ghana, ik zelf zat naast een man uit Guinnee, het was een bonte mengeling van nationaliteiten, verhalen, kippen onder grote rokken die af en toe naar lucht kwamen happen en dan weer bruut terug onder de rok werden geduwd. Na uurtje of 5 de bus uit en snel naar ons huis dat ook echt als een thuis aanvoelt. 

Deze week zijn we in de ochtend weer verder gegaan met de bogolan en hebben we nog een vol middagprogramma. Maandag zijn we naar een galerie geweest en naar de dorpjes aan het water waar ze stoffen op een niet al te natuurlijke wijze verven (er mocht dan ook onder geen beding gefilmd of anderszins worden). Verder zijn er grote tenten vol met mannen die de Bassinstof kloppen totdat deze glimmend wordt, pure bling bling zeg maar. Daarna hebben we nog een festival bezocht, tenminste een klein stukje en een aantal Afrikaanse traditionele en moderne dansen gezien. 

Gister een kunstenaar Souleymane Ouleguem thuis bezocht en vandaag kwam de cultureel attache van de Nederlande ambassade ons een bezoek brengen op het atelier van monsieur Goro. We gaan aan een gezamelijk doek werken en zij mocht de eerste schets erop zetten, waarna iedereen een eigen snelle schets maakte tot er van ieder wat op stond, was erg tof.
Daarna naar het Conservatoire een vervolgopelding van de INA, rondleiding gehad en een korte rap opgenomen, hahaha staat op een usbstick nu erg humoristische dat dit kon. Toen nog even snel naar het museum voor een colaatje, vrijdag gaan we er echt heen, net lekker patat gegeten thuis. 

Ciao vanuit Bamako.

February 10th, 2010  Posted at   mali
arrow   |   13 Commentsarrow
Hassan II Moskee Casablanca

Hassan II Moskee Casablanca

Onze eerste dagen in Bamako
Met Rosalie als onze privégids maakten we ons eerste uitstapje al tijdens de heenreis. De overstap in Cassablanca stelde ons in de gelegenheid om een bezoek te brengen aan de grote moskee van Hassan de 2e. Een gigantisch complex opgetrokken uit het belastinggeld van de Marokkanen.

In een taxi vanaf het vliegveld maken we onze eerste mini cultuurshock mee. Het is ten eerste al een graad of 20 warmer dan in Nederland en de taal is anders maar ook de geuren en kleuren zijn voor ons helemaal nieuw. Aan de achterkant van de stadsbussen hangen de straatjongetjes die gratis mee liften en het verkeer is een beetje op zijn Parijs een zooitje ongeregeld.

Maar we zijn nog niet eens in het land van bestemming. Zaterdagnacht arriveren we om een uurtje of 3-4 op het vliegveld van Bamako. Het ziet er uit als een bouwkeet en als we buiten staan en achterom kijken is het gebouwtje al niet meer te herkennen als een vliegveld. Over drie taxis worden we verdeeld, 2 voor ons en 1 grote Volvo station voor al onze baggage (zo’n 240 kilo). De eerste indrukken van Mali zijn wat anders dan Marokko. De taxi’s zijn elkaar al snel uit het oog verloren en onafhankelijk van elkaar worden we aangehouden door de politie die zicht verveelt zo diep in de nacht. Ze lijken wat beschonken en willen geld zien. Best heftig vooral omdat we ze rond zien rijden in zo’n open jeep met de mitrailleurs om hun schouders, echt zo’n filmbeeld. Gelukkig redden beide taxi’s zich er uit en vinden we elkaar weer vlakbij het huis. Wat fijn om ergens thuis te zijn!

Het huis is veilig en schoon, we slapen in duo’s op een kamer. Onze gastheer Adama zorgt goed voor ons en we krijgen de eerste ochtend een uitgebreid ontbijt met veel eieren en vers wit stokbrood. Gelukkig doen alle nieuwe, mooie en bijzondere indrukken onze nachtelijke aanvaring met de corrupte politie snel vergeten! We maken een rustige start en lopen over de buurtmarkt waar we allemaal ons eerste Frans proberen en een indruk krijgen van de bevolking en onze buurt.

We nemen hier elke dag een busje (sotrama) of taxi naar het centrum van de stad, dit is een hele onderneming. Ook hier is het fileprobleem een actualiteit van de dag, wie weet kan Koenders nog eens wat tips deze kant op sturen. Er hangt dikke smog en onze sjaal dient als mondkapje. Alle Malinezen op scooters dragen een vliegtuigoogmaskertje ter bescherming. Het ziet er grappig uit en toont ons een hele nuttige functie van dit maskertje, altijd handig! Verder zien we om ons heen de jonge moeders en kinderen met schalen vol etenswaren op hun hoofd, het gaat tot zo’n 25 kilo! Ook de fietsen worden volgeladen. Waar we in NL al snel de tram of auto pakken wordt hier niet moeilijk gedaan over zo’n drie olietonnen en wat jerrycans achterop. Naast vele scooters, fietsen, taxi’s, sotrama’s ook veel uit het westen gehaalde auto’s en overal schieten de voetgangers er tussendoor met gevaar voor eigen leven.

De sotrama

De sotrama

Het verkeer

Straatbeeld

De INA is echter een oase van rust. Hier herkennen we de artistieke studenten als onze naasten. De sfeer die er hangt is heerlijk. Groepjes studenten maken muziek op de binnenplaats en uit de lokalen klinken ook allerlei herkenbare tonen. Op de hoofdlocatie worden vier disciplines onderwezen; drama, animatie als In vermaak of kleinkunst, art plastique, ons vakgebied en audio visuelle. De INA heeft ook een dependance die we bezoeken. Hier worden meer ambachtelijke vakken gegeven als houtsnijden, meubelmaken, ijzersmeden, edelsmeden, leer en huidbewerken en weven. We schudden overal handen en voelen ons hartelijk welkom. Het hoofd van de dependance van het ministerie van cultuur, verwelkomt ons op zijn kantoor. Al dit handenschudden is hier een zeer belangrijk ritueel en ook bijvoorbeeld het overhandigen van de meegebrachte rolstoel moet middels een ceremonie gebeuren.

Studenten op de INA bespelen de kora

Studenten op de INA bespelen de kora

De rolstoelceremonie op de INA

De rolstoelceremonie op de INA

Op de dependance van de INA

Op de dependance van de INA

Op de dependance van de INA; textielafdeling

Op de dependance van de INA; textielafdeling

 

Tot slot hebben we deze dagen kennis gemaakt met de studenten met wie we zullen samen werken en monsieur Goro. Ook al deze mannen zijn heel vriendelijk en we worden met open armen ontvangen. Aan de Bogolan techniek zijn we nog niet toegekomen maar het atelier hebben we gezien. Ook de eerste theorieles is reeds gevolgd en de schetsen zijn in de maak. Onze maten zijn genomen voor de schooluniformen en vanaf morgen zullen we daarin door de straten van Bamako paraderen.

De jongens (v.l.n.r.): Adema, Driessa, Teneman, Bakary, Yacouba, Abdul & Moussa

De jongens (v.l.n.r.): Adema, Driessa, Teneman, Bakary, Yacouba, Abdul & Moussa

Meer nieuws volgt na het weekend in Segou.

Groeten van ons allemaal en succes met de kou!

Quotes:
Anouska: Wij worden hier als “Toebaboe`s” vriendelijk ontvangen. Ook al leven we plots in een heel andere wereld, toch hebben we hier een plek kunnen vinden die we thuis noemen. Zoiets vind ik heel bijzonder.

Annelou: De eerste dagen in Mali zijn al ongelofelijk onvergetelijk. Naast de bevestiging van Unicef foto`s of filmbeelden van corrupte politie wordt mijn hoofd en hart gevuld met de oprechte vriendelijkheid en vrolijkheid van de Malinezen. Wat is het hier anders dan thuis, heerlijk!

Brigitte: Het is een mooi geschenk om hier te mogen zijn. Zelden word ik zo oprecht uitgelachen en kan ik even zo heerlijk teruglachen, en is het of we voor even vrienden zijn, we schudden handen en zeggen weer gedag.
De intense belevenis van de cultuur op de INA, de enorme diversiteit aan kunstuitingen, inzichten en prachtige technieken geven zoveel leven en energie dat het een allemachtig avontuur is hier. Open, vrolijk en oprecht.

Laura: Het bezoek aan de dependance heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Je ruikt en ziet in iedere werkplaats de bijzondere eigenschappen van de gebruikte materialen. Ik aanschouw een enorme kennis en vaardigheid en daarmee ook een voelbaar respect voor techniek en materiaal.

Malou: Mali is sociaal aardig en oprecht geinteresseerd in elkaar en anderen s`òchtends, s`middags en s`avonds worden enthousiast handen geschud, gevraagd naar:`hoe het gaat’ en wordt een goede grap gemaakt waar oprecht om wordt gelachen.

Michelle: Zowel bij de INA, de dependance, het nieuwe cultuurcentrum en overal in het dagelijks leven zie je hoeveel de Malinezen doen met zo weinig middelen. Ik vind het erg leuk om te zien hoe creatief de Malinezen zijn en hoe anders dat dit hier uitpakt dan in Nederland.

Rosalie: De tweede keer met een groep studenten in Mali, het is fantastisch te zien hoe er contacten onstaan tussen de Nederlandse en Malinese studenten. Er wordt gezamenlijk hard gelachen, gepraat, gedeeld en gewerkt. Het is weer opnieuw een bijzondere rijke ervaring op veel gebieden voor iedereen die meedoet aan dit project. Geweldig!

January 28th, 2010  Posted at   voorbereiding
arrow   |   10 Commentsarrow

Op het moment zijn we druk bezig ons voor te bereiden op de reis naar Mali. We hebben diverse bijeenkomsten gehad zoals: een bezoek aan het Museum Volkenkunde te Leiden. Waar we uitgebreid gesproken hebben met de conservator Annette Schmidt over haar ervaringen in Mali en hebben we een deel van de collectie over dit deel van Afrika gezien.

Vorige week vrijdag 22 januari j.l. hebben na een les over interculturalisatie van Ans Hom een bezoek gebracht aan galerie 23 te Amsterdam. Dit is een kunstuitleen annex galerie waar een uitgebreide collectie Afrikaanse kunst is te zien.

Afgelopen woensdag 27 januari j.l. was er te Tilburg een lezing van Nan Groot Antink over haar werk en vervolgens een lezing van Rosalie van Deursen over de bogolantechniek.

Verder hebben we contact op genomen met diverse organisaties om artikelen te schrijven en lezingen te gaan geven over dit project en educatie materiaal te ontwikkelen o.a. voor de africaserver. Voor deze laatste gaan we elke week dat we in Mali zijn (4 maal dus ) een column schrijven die op hun website wordt geplaatst.

Ondertussen zijn we druk bezig met het maken van onze eigen website en met het verzamelen van materialen om mee te nemen naar Mali. Kortom een hele drukke tijd, maar ook leuk en het Afrikaanse avontuur in het vooruitzicht geeft ook veel positieve energie.

Tot later tot in Mali, dan schrijven we een nieuw bericht.